Column justitiekrant nummer 9, 19-5-2000 als afgedrukt
 Miniwa
 "Er zijn altijd twee waarheden". Na Orwell’s 1984 zijn er bij mijn weten nog geen instituten opgestaan die zo handig met de waarheid omgaan als de Raad voor de Kinderbescherming.

Deze waarheidsrelativering blijft echter beperkt tot de sfeer van hun cliënten (ouders met verschillende opvattingen). Als het gaat om de verkondiging van de boodschappen van de Raad is er per saldo maar één "waarheid" ook als die staat tegenover alle wetenschappelijk benul van de rest van de wereld en zelfs tegenover de fysieke werkelijkheid.

Bij persoptredens van de Kinderbescherming weet zij met verve te vertellen dat de meeste ouders de verdeling van zorg en omgang met hun kind goed weten te regelen. Zo ook onlangs in de Justitiekrant. Klagend gaat het verhaal dan verder over ouders die elkaar het leven zuur maken door elkaar voor het front van de rechter voor rotte vis uit te maken. Nee dan die ouders die het goed regelen. Wélke ouders die het goed regelen?

Het is een algemeen aanvaard inzicht dat ouders die zich ervoor inzetten dat beiden verantwoordelijkheid en zorg voor de kinderen houden en wederzijds respecteren het beste voor hun kind doen. Zowel Nederlands als internationaal onderzoek wijst uit dat in 30-50% van de gevallen kinderen na echtscheiding (ongehuwde ouders nog meer) één van de ouders (in de regel de vader) niet meer zien. Niet alleen geen verantwoordelijkheid en zorg, zelfs geen contact. In de helft van de overige gevallen wordt het contact als onbevredigend ervaren. Het is dus niet waar dat het meestal goed geregeld wordt. 

Ondanks de vele verzoeken van ouders om het anders te bekijken, gaat de Raad niet uit van het aantal kínderen dat een probleem heeft. Anders dan de naam doet vermoeden telt niet het kindperspectief maar hun eigen problemen; rechtsprocedures. In vele gevallen waar kinderen hun ouders niet zien wordt niet geprocedeerd. Door de diskwalificerende houding naar ouders die wel voor de rechten van hun kinderen opkomen valt de moed om naar de rechter te stappen weg. Er moet nog worden aangetoond dat het slecht is voor kinderen als ouders elkaar of de Raad in de réchtszaal in de haren vliegen, klachten over de raad indienen of teveel met de Raad bellen of faxen.

Dat betekent niet dat eigenlijk nog veel meer ouders slecht zijn en de Raad voor de Kinderbescherming zich met nog veel meer moet gaan bemoeien. Integendeel. Ouders moeten zich hun verantwoordelijkheid meer toe-eigenen en de overeenkomsten die ze daarover met elkaar aangaan moeten meer worden gerespecteerd. De kinderbescherming en de rechter moet ze daarin het goede voorbeeld geven.

Het is toch tergend dat we ons in Nederland zo druk maken over omgangsbemiddeling en begeleiding, die allemaal moet leiden tot het maken van afspraken, contracten dan wel convenanten die vervolgens door elke rechter in principe aan zijn of haar laars worden gelapt omdat de status quo (wie heeft het touwtrekken gewonnen) altijd meer relevantie heeft.

Wat in feite verborgen blijft door de dubbeldunkige manier van omgaan met de waarheid is dat er een ernstig falen is in deze maatschappij waarvan de impact voortdurend wordt ontkend. Dat falen dat je naar gelang de context omgangsonrecht (juridisch), loyaliteitsmisbruik (sociaal-psychologisch) of Parental Alienation Syndrome ( de traumatische gevolgen) kunt noemen is van een dusdanig formaat dat we daar met zijn allen het hoofd voor afwenden. Onze maatschappij de-humaniseert ouder-kindrelaties. Het
"belang van het kind" is verworden tot een ontzield argument voor eenieder die zijn eigen belangen kracht wil bijzetten. En dat zijn niet speciaal de ouders, alhoewel die daar met name van worden beticht, maar vooral de instituten en hun werknemers. "Mijnheer als ik u gelijk geef dan hebben mijn kinderen geen brood meer op de plank", zoiets. Instituten willen groter worden, niet kleiner want daar zijn ze niet op ingericht. 

Een aantal ouders uit de hele wereld (vooral vaders) heeft vorige zomer de zogeheten "Declaration of Langeac on equal parenting" opgesteld die ook de nodige handvaten biedt voor de positionering van de kinderbescherming en de rechtstaat tegenover het gelijkwaardige en volwaardige ouderschap van vaders en moeders. Belangrijk hierbij zijn herstel van en respect voor de civiele contractmogelijkheden voor ouders, geen staatsbemoeienis als er niet van kindermishandeling sprake is, herstel van de
democratische verworvenheden van de Trias politica zoals respectering van de openbaarheid van uitspraken (artikel 121 grondwet) door de rechterlijke macht.

Een heldere kijk op de werkelijkheid is voorwaarde om maatschappelijke problemen te lijf te gaan. Ook de problemen die door een pervertering van een deel van het staatsapparaat zijn veroorzaakt. Het moderne kinderbeschermingsapparaat heeft veel kenmerken van Miniwa, het Orwelliaanse ministerie van waarheidsverdraaing. Inclusief de manier waarop kinderen medeverantwoordelijk worden gemaakt voor een keuze tegen een van hun twee ouders. 

Minjust, de internetnaam van het ministerie van justitie staat etymologisch overigens niet ver af van miniwa. 

Joep Zander 

Joep Zander is pedagoog, kunstenaar


Miniwa


Article by Joep Zander in "Justitiekrant", the official information magazine of the Netherlands Department of Justice, published on 19-5-2000 (translated)
  • other articles by Joep Zander
  • translated article "Solomon and the Gordian Knot"article by Joep Zander on familylaw principles 
    "There are always two truths". Since Orwell’s "1984", I have known of no institution which has been so economical with the truth as the Raad voor de Kinderbescherming. (Child Protection Agency, a Netherlands government organisation)

  • However, this truth relativety is kept confined to the environment of their customers (parents with differences of opinion). When it concerns the public announcements of the Raad (Agency), there is, on balance, only one "truth", even when it conflicts with all scientific understanding in the rest of the world and is at variance with physical reality.
    vaders; gewogen en te licht bevonden. Inquisitie3 Joep Zander

    When dealing with the press, the Kinderbescherming (Child Protection Agency) will state convincingly that most parents make sensible arrangements for sharing care of and contact with their child. The Justitiekrant also takes that line. However, their story then goes on to complain about parents who make each others’ lives miserable by rubbishing one another in front of the Judge. What a difference compared with those parents who make sensible arrangements. What parents who make sensible arrangements?

    It is generally accepted that parents who adopt a mutually respected stance of both retaining responsibility and care for the children, will achieve the best results for the children. Netherlands as well as international research indicates that in 30-50% of cases after divorce (even more for unmarried parents) the children no longer see one of the parents (generally the father). Not only no responsibility and care, not even contact. In half the other cases the contact was regarded as insufficient to satisfy. It is therefore not true that in most cases satisfactory or sensible arrangements are made.

    Despite many requests from parents to take a different stance, the Raad’s (Agency’s) starting point is not the number of children with problems. Contrary to what their name implies, it is not the perspective of the child that counts as much as their own problem, i.e. legal procedures. In many cases where children do not see both their parents, no legal action is taken. Because of the disapproving attitude towards parents who do stand up for the rights of their children, the courage to go to court disappears. It is yet to be proved that it is bad for children when parents attack each other or the Raad in the courtroom, lodge complaints about the Raad or ring or fax the Raad (agency) too often. 

    This does not mean that really a lot more parents are bad and the Raad voor de Kinderbescherming ( Child Protection Agency) has to get involved a lot more. To the contrary, parents must take more responsibility and the resulting agreements they make with each other must be respected to a greater extent. The Kinderbescherming (Child Protection Agency) and the judge must set a good example in this respect.

    It angers that we in Holland get so worked up about access mediation and association which must all lead to arrangements, contracts or covenants which are then ignored on principle by every judge because the status quo (who has won the tug of war) always has more relevance.

    What in fact stays hidden by this two-faced treatment of the truth is a serious failure in society, the impact of which is denied. This failure which, depending on the context, can be referred to as access injustice ( legal system), loyalty-abuse (social - psychological),

    or Parental Alienation Syndrome (the traumatic consequences) is of such a dimension that we all turn away from it. Our society dehumanizes parent-child relationships. The "interest of the child" has become a soulless argument for everyone who wants to add strength to his or her own self interest. And that applies not only to the parents, although they are specifically accused of doing this, but especially the institutions and their employees. " My good man, if I agree with you, my children won’t have bread on the table" or suchlike. Institutions want to grow as shrinking is not in their nature.

    Last summer, a number of parents from all over the world (fathers especially), drew up the "Declaration of Langeac on equal parenting" which locates the child protection and state justice agencies towards equal and full parenthood of fathers and mothers. Important factors in this connection are restoration of, and respect for civil contract possibilities for parents , no state involvement when there are no child abuse issues and restoration of the democratic responsibilities of the Trias politica, e.g. compliance by the judiciary with the constitutional requirement that judicial decisions be made publicly available (Article 121 of the Constitution)

    A clear view of reality is a precondition for tackling social problems. This also applies to the problems caused by the degeneration of a part of the state apparatus. The modern child protection apparatus has many of the characteristics of Miniwa, the Orwellian ministry of truth distortion. This includes the manner in which children are made to share responsibility for a choice against one of their two parents. 

    Minjust, the Internet name of the ministry of justice is for that matter etymologically not far removed from Miniwa. 

    Joep Zander.

    Joep Zander is a pedagogue, artist.
    translation: Willem and Jeanne van Gorkom 
    corrections: Julian Fitzgerald 



     
    tegenvoetsporenmail mijzoek op deze sitevaders en zorginternetkunstdossier van Joep Zander homepage joep............ 
    pageadress:http://huizen.daxis.nl/zander/miniwa-eng.htm paginaupdate 23-8-2000
    Index




    Autor: Joep Zander
    Erstellungsdatum 6-4-2000G*A*B - Datum: 22-05-2000              Mail: "Zander" zander@daxis.nl
    Verteiler: HAUPT / MÄNNER / BOYSPOLITIK /JUSTIZ / WIRTSCHAFT /LITERATUR/ KUNST / BÜCHER / TOURISMUS / PSYCHOLOGIE / PHILOSOPHIE / PHYSIK  / CHRONOLISTE
    Letzte Änderung: 
    © G*A*B; Überarbeitet am:  ; Adresse der Webseite: http://www.gabnet.com/ep/nl/verstand..htm